Boekenkast / vertalen · 11 november 2021

Voor jou

In een boekrecensie geef ik mijn mening weer over een boek dat ik heb gelezen. Wat kan je leren? Wat is interessant? En wat niet? Deze recensie gaat over het boek Voor jou van Jojo Moyes. Het kan zijn dat ik iets prijs geef over het verloop van het verhaal maar ik probeer niet te veel te verklappen.

Naar aanleiding van de film Me before you heb ik dit boek gelezen. Tijdens het zien van de film was ik erg onder de indruk van het verhaal. Ik ontdekte dat het verhaal nog vervolgen heeft maar dat deze niet verfilmd zijn. Om die reden besloot ik het eerste boek alsnog te lezen ondanks dat ik het verhaal al kende.

In dit boek is de hoofdrolspeler Louise ‘Lou’ Clark. De meeste hoofdstukken lees je vanuit haar perspectief. Je leest ook vanuit andere perspectieven wat meer inhoudt geeft aan het verhaal en de andere personages. Het hoofdstuk vanuit mevrouw Traynor haar perspectief vond ik mooi geschreven, vooral de vergelijking die zij maakt met haar tuin en het leven van Will. In het personage mevrouw Traynor kan ik mij voor de rest van het boek niet verplaatsen, maar dat hoofdstuk vind ik een echte toevoeging voor het personage.

Ze zeggen dat je een tuin pas echt gaat waarderen als je wat op leeftijd raakt, en ik geloof dat daar wel een kern van waarheid in schuilt. Het komt waarschijnlijk door de kringloop van het leven. Het heeft iets wonderbaarlijks om het eindeloze optimisme meer te maken van nieuwe aanwas na de somberheid van de winter, elk jaar weer die vreugde over hoe anders het is, over de manier waarop de natuur verschillend delen van de tuin laat schitteren. (…) Ik moest zorgen dat mijn zoon iets moois had om naar te kijken. Ik moest hem stilzwijgend duidelijk maken dat dingen konden veranderen, dat ze konden groeien of wegkwijnen, maar dat het leven hoe dan ook doorging. Dat we allemaal deel uitmaakten van een grote kringloop, een patroon dat alleen God begreep. Ik kan dat niet tegen hem zeggen. Uiteraard  – Will en ik hebben nooit goed kunnen praten – maar ik wilde het hem wel laten zien. Een stille belofte dat er iets groters was. Een betere toekomst. (…) Ik was namelijk zo kwaad dat alles om me heen kon bewegen en buigen en groeien en zich voortplanten terwijl mijn zoon – mijn vitale, charismatische, prachtige jongen – alleen nog maar een ding was. Roerloos, verwelkt, bloederig, lijdend. De schoonheid van mijn planten vond ik obsceen. 

Een andere belangrijke rol is weggelegd voor Will Traynor. Eigenlijk is hij het onderwerp van het verhaal. Helaas lees je volgens mij geen hoofdstuk uit zijn perfectief. In het boek lees je hoe Will en Lou elkaar proberen over te halen om echt van het leven te genieten. Hoe haal je alles uit je leven?

Ik was zesentwintig en ik wist niet precies wat ik was. Tot ik mijn baan verloor had ik daar ook nooit bij stilgestaan. Ik ging er altijd van uit dat ik met Patrick zou trouwen, een paar kinderen zou uitpoepen en een paar straten bij mijn ouderlijk huis vandaan zou gaan wonen. Los van mijn uitbundige kledingsmaak en het feit dat ik nogal klein van stuk ben, verschil ik niet van de andere mensen die je op straat tegenkomt. Je zou me waarschijnlijk geen blik waardig keuren. Een doodgewoon meisje, met een doodgewoon leventje. Maar dat vond ik prima.

Naar mijn idee probeert de schrijver over de kwaliteit van het leven te schrijven. Wat als je niet meer kan leven zoals jij wilt omdat je lichamelijk wordt tegen gehouden in je doen en laten? Wat als je je leven niet leeft omdat je het moeilijk vind om buiten je comfortzone te gaan? Naar mijn idee probeert de schrijver een inzicht te geven waarom mensen tot bepaalde conclusies komen in hun leven. Waarom maken mensen bepaalde keuzes in hun leven? Het onderwerp van het boek is zwaar maar het wordt luchtig gehouden met grappen en leuke conversaties.

Het is echt een boek met een lach en een traan. De schrijver, Jojo Moyes, geeft aan zelf altijd te huilen bij het schrijven van emotionele scenés. Als zij zelf niet huilt voelt dat niet goed. Het is haar doelstelling dat de lezer iets voelt als de boeken worden gelezen.

Het boek komt niet in mijn boekenkast. Het boek vind ik mooi geschreven en ik vind het een goed boek, maar het verhaal ken ik nu en ik vind het niet de moeite om dit boek in mijn kast te zetten. Wel zou ik iemand anders aanraden het boek te lezen. Doe dit zeker voordat je de film kijkt. En uiteraard ben ik al begonnen in het vervolg; Een leven na jou.